Hoe het begon
Rob heeft een verstandelijke beperking en praten kost hem moeite. Hij woont op de Romboutslaan vanaf 2010. Toen de locatie in beeld kwam als mogelijke woonplek voor Rob, is hij daar stapsgewijs naartoe gegroeid; eerst logeren om er later te gaan wonen. Al vrij snel werd Harry (de vader van Rob), gevraagd om als vrijwillige klusjesman op de locatie te komen werken. Een mooie combi om vaak bij zijn zoon in de buurt te zijn en tevens vrijwilligerswerk te doen. Harry is in die periode vrachtwagenchauffeur. Rob ging destijds regelmatig met zijn vader mee op de vrachtwagen en hij vindt het jammer dat zijn vader nu gepensioneerd is.
Van samen klussen naar samen treinen
Hoewel vader en zoon dus vaak samen klussen, is er nog een grote verbindende factor: de treinbaan. Zowel bij Harry thuis als op de kamer van Rob op de locatie is een mooie modelspoorbaan te vinden. Rob gaat eens per 3 weken naar huis en dan kan het zomaar gebeuren dat hij samen met Harry op zolder de hele dag met de treinen aan het spelen is. Ze genieten hier heel erg van en Harry neemt Rob ook wel eens mee naar een beurs of tentoonstelling; laatst nog (met de trein) naar Hamburg.
Jubileum
Kortgeleden had Harry zijn 12,5 jarig jubileum als vrijwilliger. Het was een feestelijk moment, er waren mooie woorden, bloemen en een kadobon. Foto’s herinneren nog aan deze mooie dag. Uiteraard waren Rob en de 11 andere bewoners van de Romboutslaan hier ook bij.
Genieten
Harry is erg blij met zijn vrijwilligerswerk; fijn om zijn zoon regelmatig te kunnen zien en hij weet op passende wijze met iedere client om te gaan; soms is humor nodig voor het contact en soms zijn er juist geen woorden nodig. Harry benadert alle bewoners op de manier die bij hen past.
En het allerfijnste vindt Harry natuurlijk zijn contact met Rob; ook al is het zonder woorden; je ziet aan zijn mimiek dat hij geniet. En dat mag nog heel lang zo duren. De treinen van Rob hebben nooit vertraging……